W odniesieniu do zycia -Iadowego

W odniesieniu do życia -Iądowego w praktyce daje dobre wyniki podział na rozległe f o r m a c j e flory- styczne, naturalne obszary lądów, a w obrębie tych wyróżnienie s i e d l i s k, jako mniej lub więcej jedno- litych zespołowo’ obszarów, zazwyczaj mniej rozle- głych i uwarunkowane przez czynniki raczej edaficzno- -topograficzne. Dopiero w taki sposób wydzielone jednostki można badać sukcesyjnie, określając ich stadium w szeregu zmierzającym do stadium końco- wego. W zasadzie większość siedlisk edaficznych z cza- sem podporządkowuje się formacji ostatecznej, kli- maksowej, w zasięgu której się znajdują. O ile wielkie działy . lądu (formacje, biomy), przez swój rozmiar, wkraczają już do pewnego stopnia w naturalny po- dział geograficzny Ziemi, bardziej zlokalizowane po- jęcie siedlisk i wypełniających je zespołów jest ściśle ekologiczne. Jest to pojęcie domu właściwego zwierząt. o mniej lub więcej jednorodnym typie zasiedlenia i zrównoważonej z roślinami gospodarce odżywczej, opartej na obiegu materii i energii. W kierunku pionowym siedliska można i trzeba dzielić jeszcze na warstwy pionowe albo piętra. Naj- lepiej widać to w lesie, gdzie mamy warstwę gleby, ściółki, traw’ i ziół, krzewów 1. drzew różnej wyso- kości pni i koron. Warstwy te nie tworzą jakichś bardziej zrównoważonych siedlisk odrębnych, lecz zespalają się z sobą w wielopiętrowe siedlisko okre- ślonego typu. W siedliskach otwartych, np. na łące warstw pionowych mamy mniej niż w lesie, ale i tam wyróżniono. sześć pionowych warstw życia: G e o b i a – mieszkańcy gleby (dżdżownice, larwy chrząszczy); H e r p e t o b i a – chodzące po ziemi (mrówki); B r i- o b i a – warstwa mchów, u podstawy traw (skoczo- gonki, kleszcze); F i 11 o b i a, mieszkańcy liści i łodyg (koniki polne, mszyce); A n t o b i a – mieszkańcy kwiatów (owady, pająki); A e r o b i a – aktywne życie w powietrzu nad łąkami (ważki, latające owady). [więcej w: , , ]